Mërgimi i vërtetë është drejt varrit – Poezi arabe

Vdekja-5

Mërgimi i vërtetë është drejt varrit – Poezi arabe

 

Nuk janë Shami dhe Jemeni vende të mërgimit

Mërgimi i vërtetë është drejt varrit dhe qefinit

Udhëtim i largët e ushqimi s’më mjafton

Forca më është dobësuar e vdekja po m’kërkon

 

Kam mbi supe mëkate të cilat nuk i di

Vec Allahu i ka ditur në dukje e fshehtësi

Më ka lënë në jetë sa i butë është treguar

Kur shtoheshin mëkatet Ai i ka mbuluar

 

Sa orë edhe ditë kalojnë pa pendim

Pa u mërzitur pa qarë dhe pa frikësim

Unë vetë i mbylla dyert gjithnjë duke mëkatuar

E syri Allahut përherë më ka shikuar

 

Ah, për gabimin e shkruar n’pakujdesinë që shkoi

E më pas keqardhjen që zemrën ma përvëloi.

Më lër të vajtoj për vetveten time

E kohën të kaloj me kujtime e hidhërime

 

Tashmë lëre qortimin o ti që më qortoje

Sikur ta dish se c’kam do më arsyetoje

Më lër të derdh lotë, lotë pa pushim

Ndoshta një pikë loti është shkak për shpëtim

 

Ja tek jam i shtrirë, mbi shtrat më rrotullojnë

Duart e familjarëve të cilët më rrethojnë

Janë mbledhur rreth meje, dikush po loton

Dikush po qan me zë e diksuh po m’vajton

 

Kanë sjellë edhe mjekun tmë shohë e kurojë

Por mjekësia sot s’mund të më shpëtojë

Trupi u bë gati e vdekja m’u afrua

Hic pa mëshirë po më merr edhe mua

 

Shpirtin ma morën pas gargarës së dridhur

Në atë moment pështyma mu bë shumë e hidhur

Sytë mbi mbyllën dhe të gjithë shkuan

Të më blejnë qefinin disa u larguan

 

Njëri prej të dashurve me vrap nxitoi

Të sillte një larës të më lajë e pastrojë

Dhe erdhi një burrë për të më pastruar

Më zhveshi nga rrobet e më la të vetmuar

 

Më vendosën mbi rrasa ashtu i shtrirë

Dhe bënë gati ujin për të më dëlirë

Me ujin që rridhte tri herë më lanë

-Qefinin bëni gati- thirri dikush matanë

 

Pa mëngë më veshën një rrobe të lirë

S’më lanë lanë si ushqim vec erës së mirë

Më nxorrën nga kjo botë oh sa trishtim

S’mora gjë me vete në këtë udhëtimin tim

 

Katër burra më mbajtën e të tjerët rrinin

Pas tyre të heshtur nga pas më përcillnin

Më nxorrën përpara pastaj u larguan

T’më falin xhenazen pas imamit u rreshtuan

 

Më falën një namaz pa seshde e ruku

Me shpresë tek Allahu t’më falte këtu

Pastaj ngadalë në varr Brenda më zbritën

Gropën e varrit për mua përgatitën.

 

Ai që ishte pranë fytyrën ma zbuloi

Loti që i rrodhi sa shumë më lëndoi

U cua aty pranë i vendosur qëndroi

Gropën e varrit më rrasa mbuloi

 

Hidhni dhe mbi të, tha dukë shpresuar

Të jetë te Mëshiruesi njeri i mëshiruar

Në errësirën e varrit pa babë edhe nënë

Pa motër e vëlla aty më kanë lënë

 

I vetëm fillikat ohh sa mjerim

Për këtë ndarje ku s’kam as punë për shpëtim

Munkeri dhe Nekiri sapo m’u afruan

Me pamjen e tyre sa shumë më t’merruan

 

Vec te Ti shpresat, më fal o Zoti im

Se sot jam një peng i mëkatit tim

Familja e ndau të gjithë pasurinë

Ndërsa mua mëkatet më rëndojnë mbi shpinë

 

Me një burrë tjetër gruaja u martura

E la të komandojë c’më përkiste mua

Fëmijët të gjithë i vuri në shërbim

Dhe pasurinë e morën pa c’mim e mundim

 

Me bukuritë e kësaj bote ti mos u mashtro

Se c’bëri kjo botë me njerëzit shiko

Shiko cdo njeri që botën sundoi

A mori gjë me vete pasi nga bota shkoi?!

 

O mbjellës i së mirës, të mirën do korrësh

O mbjellës i së keqes, të keqen do shohësh

Kënaqu nga kjo botë me c’ka posedon

Sikur të kesh shëndetin ty të mjafton

 

Largohu nga mëkatet, mundohu të fitosh

Kënaqësinë e Allahut me punët që do veprosh

Në Sham dhe Jemen, aq sa vetima shndrin

Salat dhe selam pastë Pejgamberi ynë

Dhe falënderimet qofshin vetëm për Krijuesin Dhuruesin e të mirave, falësin, Mëshiruesin.

Pershtati ne shqip: Mustafa Terniqi

You may also like...